RSS Feed tweeter facebook

تاریخ :2012 ژانویه 27 - 2:37 ق.ظ بازدید: 9,757 کد:1890
 
دانشجویان ایرانی و مشکل اخذ پذیرش در مالزی

مالزی/پایک نیوز: شاید کمتر ایرانی و یا دانشجویی در مالزی باشد که دستکم یک بار واژه Agent های دانشگاهی را نشنیده باشد و یا دستکم یک بار با مشکلاتی فراوانی که برای دانشجویان ایجاد کرده اند، برخورد نکرده باشد. اگر بخواهیم مودبانه صحبت کنیم، شاید بتوان تمام تجربیات دانشجویان تازه وارد از کار این Agent ها را در یک جمله خلاصه کرد: به جیب زدن پول های کلان در برابر هیچی!! چرا؟

1-      آنها در ازای دریافت پذیرش (Offer Letter) از یک دانشگاه، که به وفور!! یافت می شود و گرفتن آن از به اصطلاح از “آب خوردن هم اسان تر است”، مبلغ کلانی از شما می گیرند!

2-      از کاه کوه می سازند تا شما پول را پرداخت کنید!! مسائل واضح و بدیهی (همچون گرفتن پذیرش در یک هفته، گرفتن ویزا در دو هفته، پذیرش بدون تافل و…و…و …..) را چنان با آب تاب بیان می کنند که انگار از هفت خان رستم می گذرند!!. در حالی که همه اینها پروسه های اداری عادی است که به برکت پیشرفت خدمات دانشگاه ها به صورت الکترونیک و نیز حذف بروکراسی اداری تسهیل شده و Agent  ها در آن هیچ نقشی ندارند.

3-      بارها مشاهده شده که آنها برای گرفتن “پذیرش” اقدام به جعل مدرک برای متقاضیان فاقد صلاحیت نموده اند. اگر برای یک دانشگاه و یا رشته خاصی فاقد صلاحیت هستید، به هیچ عنوان فریب آنها را نخورید. ممکن است در هنگام ثبت نام آنها موفق به گرفتن پذیرش شوند، اما مطمئن باشید در صورتی که مدارک شما جعلی باشد به هنگام فارغ التحصیلی و گرفتن مدرک نهایی از وزارت آموزش عالی مالزی با مشکل مواجه خواهید شد.

4-      وعده گرفتن تخفیف یا بورسیه در برابر دریافت وجه اضافی؟ این را بدانید که هیچ Agent ی توانایی گرفتن تخفیف و یا بورسیه برای شما ندارند. آنچه که آنها به شما به قیمت کلان می فروشند تنها تخفیف های فصلی و موسمی (Promotions) دانشگاه است که برای عموم می باشد و از قضا حق شماست که رایگاه دریافت کنید.

با این مقدمه ممکن است سئوال شود: مشکل از کیست؟ دانشجو یا Agent؟

شخصا معتقدم که مشکل از دانشجوها است چرا که به رغم یدک کشیدن نام “دانشجو” در حد و انتظار رفتاری که از دانشجو می رود، عمل نمی کند. کمترین چیزی که از یک دانشجو انتظار می رود این است که برای هر کاری، آگاهانه و با بررسی همه جوانب، کسب اطلاعات کافی و متقن و اطمینان از مسیری که انتخاب کرده گام بردارد.

 بگذارید رک بگویم: چرا عقل، سواد، هوش و حواس پنجگانه خود را کنار می گذارید و به کسی اعتماد می کنید که در بهترین حالت از لحاظ دانش، سطح آی.کی.یو و تسلط به زبان انگلیسی مثل خود شما است؟

در واقع می خواهم بگویم که عمده دانشجویان ما متاسفانه مشکل ارتباطی و عدم اعتماد به نفس دارند! چرا ما خدمان راسا اقدام نکنیم!؟

این را با اطمینان می گویم که تمام اطلاعات مربوط به دانشگاه ها، نحوه پذیرش، نحوه ثبت نام، نحوه گرفتن ویزا و … همه و همه در وبسایت های رسمی هر دانشگاهی، حتی در برخی موارد به زبان فارسی، وجود دارد. علاوه برآن تمام دانشگاه ها در دپارتمان بازاریابی خود (Marketing Department) افرادی را مخصوص کشورهای مختلف و گاها مسلط به زبان مادری شما منصوب کرده اند تا در خدمت شما باشند. این افراد هم به صورت حضوری، هم به صورت ایمیلی و هم به صورت تلفنی همواره در دسترس هستند.

این را هم باید در نظر داشت که امروزه به دلیل رقابت شدید بین دانشگاه های مالزی، این دانشگاه ها هستند که به دنبال جذب دانشجوی بیشتر به هر نحو ممکن هستند. لذا به آن دسته از ایرانیانی که قصد ادامه تحصیل در مالزی، قویا توصیه می شود، نکات زیر را رعایت فرمایند:

1-      هیچ کس بهتر از خود شما نیست: برای ثبت نام در دانشگاه های مالزی و انتخاب رشته به هیچ مشاوره ای نیاز ندارید!! بهترین مشاوره مراجعه به عقل سلیم خودتان است. شک نکنید که هیچ کس قادر به یافتن بهترین و مناسب ترین دانشگاه و ثبت نام شما در آن دانشگاه نیست! کافی است کمی دقت به خرج دهید، عقل خود را به کارانداخته و آنچه که می خواهید را از کانال درست!! دنبال کنید. امروزه خوشبختانه تمامی دانشگاه ها از لحاظ اینترنتی بسیار فعال بوده و تقریبا تمامی اطلاعات مورد نیاز خود را می توانید در وبسایت رسمی دانشگاه و حتی به زبان مادری خود دریافت کنید.

2-      بهترین راه برای کسب اطلاعات ارتباط مستقیم با خود دانشگاه است: امروزه و به اقتضای نیاز بازار، دانشگاه ها خود افرادی را مسئول ارتباط با متقاضیان از کشورهای مختلف نموده اند. کافی است مستقیم به دپارتمان بازاریابی مراجعه و خواستار ملاقات با مسئول امور دانشجویان کشور خود (مثلا کشور ایران) و یا منطقه خود (مثلا منطقه خاورمیانه) شوید. مطمئنا با مراجعه به این افراد بهترین و جامع ترین اطلاعات را به دست خواهید آورد.

3-      به هیچ Agent و یا نمایندگی های پذیرش خارج از دانشگاه اعتماد و مراجعه نکنید: تنها تفاوت شما که ممکن است هیچ تجربه ای از مالزی نداشته باشید، با این به اصطلاح Agent  ها این است که آنها فقط کمی بهتر از شما می دانند. اما این “دانستن” آنها دُرّ گرانبهایی نیست که یافت نشود. کافی است نیم ساعت در اینترنت در مورد دانشگاه مورد نظر خود جستجو (سرچ) کنید و یا مستقیم به خود دانشگاه مراجعه نمایید.

4-      در صورت مراجعه به Agent  ها به آنها پول ندهید، بلکه پول طلب کنید:  نمایندگی ها و یا به اصطلاح Agent ها در واقع بزینسمن هایی هستند که تنها هنرشان چینش یک سناریو دشوار در مقابل شما به هنگام ثبت نام و سپس واداشتن و وسوسه شما به تمنا از آنها برای حل این مشکل خودساخته است. آنها علاوه بر مبلغ کلانی که از شما می گیرند، بدون استثنا مبلغ کلانی دیگری نیز (که گاها تا سه هزار دلار می رسد)  به خاطر ثبت نام شما از دانشگاه نیز طلب می کنند. لذا حق شما است تا از آنها بخواهید پول دریافتی از دانشگاه را با شما تقسیم کنند.

5-      حق الزحمه Agent ها را خودتان از دانشگاه بگیرید!!!: همانطور که گفته شد، دانشگاه ها در ازای معرفی هر دانشجویی، مبلغ کلانی به Agent  ها پول می دهند. شما نیز می توانید با مراجعه به دپارتمان بازاریابی و ثبت نام خود و دوستانتان این مبلغ را طلب کنید. مثلا در دانشگاه لیم کوک وینگ براساس کمپین “آوردن دوستان خود به دانشگاه” (Friend get Friend Campaign) به ازادی معرفی و ثبت نام هر یک از دوستان یا دانشجویان خود می توانید تا سقف 2 هزار رینگیت پول طلب کنید.

6-      از برنامه های بورسیه و تخفیف های دانشگاه اطلاع یابید: دانشگاه ها معمولا در مواقع خاصی از سال (سه الی چهار دفعه) اقدام به ارائه بورسیه و یا تخفیف های آنچنانی می کنند. تمام اطلاعات مربوط به این بورسیه ها و تخفیف ها به طور رسمی در وبسیات های دانشگاه اعلام و در تقویم سالی دانشگاه گنجانده می شود. عموما اینگونه تخفیف ها معمولا به صورت درصدی (مثلا 20 درصد شهریه، 30 درصد شهریه و ….) در نمایشگاه های آموزشی (Education Fair) و یا برنامه های ویژه دانشگاهی (Promotion/open day) به صورت رایگان و برای عموم ارائه می شود. بارها مشاهده شده که این به اصطلاح Agent ها تخفیف های همگانی دانشگاه را به قیمت ها کلان (مثلا 10 هزار رینگیت) به دانشجویان ایرانی فروخته  اند.

diggfacebookmyspacestumbleupontwitter
 

8 Responses to “دانشجویان ایرانی و مشکل اخذ پذیرش در مالزی”

  1. شادی :

    به نظر من بهتر وارد این حوزه نشوید. بگذارید هرکسی بزینس خودشو داشته باشه همانطور که شما بزینس خودتون را دارید.

  2. نیما :

    این کار Business نیست این کار کلاهبرداری هستش …

  3. عرفان :

    خیلی جالب بود. و البته باید اذعان داشت که مقصر هم خودمان هستیم. من حقیقتش یکی از قربانیان همین افرادی هستم که به هزار فریب و نیرنگ ما را گول زدند و در دانشگاه ام.سی.یو که حالا دربدر شدیم. واقعا بعد از یکسال درس خوندن مجبور به ترک این دانشگاه هستیم. و حالا هم گیر کردم اگه برگردم ایران باید بروم سربازی و اگر هم بمانم باید یک دانشکاه دیگه از نو شروع کنم. واقعا باید فکری به حال اینها کرد. حالا که در مالزی هستم می فهمم کاش از اول چشمامو باز می کردم و عاقلانه تر عمل می کردم. توصیه من به همه این هست که دیگه به هیچ کس اعتماد نکیند حتی به خود دانشکاه ها.

  4. بهار :

    من هم با نظر آقای عرفان و آقای نیما موافقم. دقیقا همین مشکل برای بعضی دانشجویان دانشگاه UTM جوهور بهرو پیش اومده. اول که گفتند بورس میکنند و یا گرانت میدن ولی به خیلی ها که نداند. حالا هم دارن قیمت خوابگاهها و شهریه دانشگاه رو دوبرابر و نیم میکنند. حتی برای اونهایی که دانشجوی قدیمی هستند. معمولا در همه جای دنیا وقتی قراره شهریه افزایش پیدا کنه دیگه به دانشجوی قبلی کاری ندارند. این افزایش فقط برای ورودیهای جدید هست. اما در اینجا این افزایش برای همه دانشجویان هست چه ورودیه جدید چه قدیم. از طرفی کدوم خوابگاه؟ خوابگاهی که نه حمام آب گرم داره ( اینجا باید با آب سرد حمام کنی و بیشتر حمامهاش بی نهایت کثیف و درکنار توالت است) . و نه آشپزخونه و نه بهداشت. هر روز گربه ها تو سالن ها در رفت و آمد و خرابکاری هستند. و هیچ بهداشتی در کار نیست. وقتی هم که میری به اعتراض میگن برین خونه بگیرین. شما ایرانیها پول دارین. این یعنی چی که یک دانشگاه بگه شما ایرانیها پول دارین برین خونه بگیرین؟ اجاره خونه ها هم که واسه ما ایرانیها دوبرابر خودشوونه. وقتی میبینن که ایرانی هستی اجاره خونه رو بهت به قیمت بالایی میگن. الان هم که رینگیت شده 720 تومان. اجاره خونه ها هم که از 1000 رینگیت به بالا شاید 800 رینگیت هم بتونی پیدا کنی ولی تو یه منطقه نه چندان امن. یعنی ماهی نزدیک به 700 هزار تومان باید اجاره خونه بدی. حالا هم که خوابگاههای رو گرون کردن یعنی ماهی 360 رینگیت در ماه فقط واسه یه نفر.اون هم واسه خوابگاهی که نه حموم آب گرم داره نه آشپزخونه و نه بهداشت. باید مثل قدیما آب بجوشونی تو سطل بریزی و بری حموم دوش بگیری. حتی اینجا اگه یخچال و با هر وسیله برقی واسه آشپزی یا هر چی بگیری باید حتما اجارش رو جداگانه بپردازی. این هم کشور مسلمان. این گرونیها به یک طرف ، بی احترامی استادها و بی ادبی پرسنل دانشگاه و تبعیض قایل شدن بین ایرانی و مالایی و توهین به ایرانیها از طرف دیگه. کم پیش نمیاد اینجا که ایرانیها مورد هجوم و دزدی قرار بگیرن. ما هم که موندیم بعضیهامون در حال تلاش برای رفتن به یه کشور دیگه هستیم و بعضیهامون چاره ای جز تموم کردن درس ندارین که اگه نیمه کاره بخوایم برگریدم میدونید که کلی سوال و جواب باید پس بدیم که چی شد که نیمه کاره برگشتی.
    یادتون نره این مالاییها همون نژاد بربرها هستن. من هم فریت این نماینده ها رو خوردم که بهم میگفتن مالزی کشور امنیه . کم پیش نمیاد که به دخترهای ایرانی اینجا حمله کنند و زندگیشو ببرن. میدونم الان تو ذهنتون چی میگین . حتما میگین مقصر خودشون هستند. نه عزیزان من. بهتون بگم دخترهای ایرانی اینجا خیلی محتاط تر از داخل کشور عمل میکنند. اما اینجا کشور بربرهاست . سعی کنین روی عقل تصمیم بگیرین نه مثل ما که عقلمون رو دادیم دست این نماینده ها. متاسفانه کسایی هم که میان ایران واسه حفظ آبرو نمیگن که چه سختیهایی اینجا کشیدن و فقط خوب تعریف میکنند. به نظر من با این کار خودشون مدیونه کسانی میکنند که بر اساس گفته های اونها اشتباه ترین تصمیم زندگی رو میگیرن و میان اینجا. دانشگاههای اینجا با پول و دانش دانشجویان ایرانی بدبخت واسه خودشون رتبه و اسم کسب کردند و حالا بدترین لگدها رو به ایرانیها میزنند.جالبه که استادهای اینجا ایرانیها رو میمون خطاب میکنند. درحالیکه کشورشون فقط 60 ساله که به تمدن رسیده . کشوری که …… حالا ببینید که اینحا به ما میگن میمون و به فرهنگ و تمدن ما توهین میکنند و ما رو از قومی وحشی حساب میکنند. این ملت که اسما مسلمان هستند ولی رسما جز حسادت و دروغ و دزدی و نامردی و ریاکاری و فساد چیزی از اونها نمیبینی. از دانشگهاهش دزد و حسودن تا راننده بی ادب تاکسیش . من هم منتظرم که این ترم و تموم کنم و فقط از مالزی (کشور بربرها و میمونها ) فرار کنم.

  5. علی زوار :

    متاسفانه عاملی در این مقاله سهوا و یا عمدا از قلم افتاده است. شاید هم ساختار کلامی متن به نویسنده این اجازه را نداده که این مساله را فراتر از دو قطبی دانشجو- پیشکار(اجنت) ببرد. به عبارتی در یک سر طیف دانشجو قرار ندارد و در سر دیگر پیشکار، یا اگر هم هست عامل سومی در کل این فرایند دخیل است که بایستی ابتدا آن را آسیب شناسی کرد و بعد به مشاغلی مثل پیشکار بودن نگریست. ساده اینکه این شغل ابداع ذهن خلاق ایرانی ها نیست که با یک نسخه بشود طومارش را در هم پیچید و گفت: این جز مشاغل سیاه است و بایستی به عنوان یک زنگ خطر برای دانشجویان در نظر گرفته شود. به عکس بایستی به ساختار امروز زندگی اجتماعی ایرانیها نگاه کرد. امروز ما هر امکان، فرصت و شغلی را به عنوان یک ابزار سودگرایانه در نظر میگیریم. کم کم داریم به انسانهایی تبدیل میشویم که هیچ ارزشی و حریمی در زندگی ندارند و اخلاق جایگاهی در مناسبات رفتار و کرداری ما پیدا نمیکند.
    اتفاقا داشتن یک پیشکار(اجنت) برای جوان ایرانی میتواند یک فرصت خوب باشد. ما که به بخت خیلی از مسائل در ایران کمتر پیش آمده که سفر خارجی داشته باشیم قرار گرفتن در یک محیط جدید میتواند برایمان هزاران مشکل ایجاد کند. اینجاست که عاملی به نام اجنت میتواند کمی به کمک بیاید. اجنتی که دفتر دارد و اطلاعات دانشگاه های مختلف مالزی را درآورده این داده ها را ریز کرده و به دانشجو میگوید که تخصیل در هر یک از این دانشگاه ها چه محسنات و محدودیتهایی دارد، کمکی بزرگ است. البته به شرط اینکه صادق باشد و اطلاعاتی کارشناسانه ارائه کند. اما این ذات سودگرایی، این بی اخلاقی بزرگ که چند سالی است در جامعه ی ما مرتب و مکرر بزرگ و بزرگتر میشود، در حرفه ای مثل اجنتی که پتانسیل به ورطه افتادن را دارد، بیشتر خودش را نشان میدهد.
    قدیمیهای ما سرراست بودند و درگیر لفاظی نمیشدند. به زبان آنها میشود گفت: آقای/خانوم اجنت اگر دین ندارید لااقل آزاده باشید.
    در نهایت اینکه، نگاه این متن جوری سوق پیدا کرده که به حذف تعینی به نام اجنت می انجامد. یا به قولی تمایل دارد که اینگونه رفتار کند. شاید هم فقط خواسته نکته ای را گوشزد کند برای کسانی که خودشان میدانند چه خبر است و واکنش همین ها را بسنجد. به عباراتی اگر شما از خانواده ی اجنتها باشید می آیید، موضع میگیرید و محترمانه میگویید : سرتان به کار خودتان گرم باشد و اگر از دانشجوها باشید “ایول” یا “حق با شماست” میگویید. مساله اینجاست که آن دختر و پسر هنوز ساکن ایران و عازم مالزی هیچگاه به چنین هشداری دست نخواهند یافت. بایستی فکر دیگری کرد. به جای نشان دادن انگشت اتهام بهم کمی مسئول باشیم. این واقعیت تلخ که ساختار سودگرایانه ملکه ی ذهن ما شده را بشکنیم و هیولای “دروغ گویی” در جامعه را نابود کنیم. منظور اینکه در ساختار فعلی ذهنی ایرانی حتی اگر اجنت را حذف کنیم، یک چیزی شوم تر ایجاد میشود.
    کار سختی نیست: مسئول باشیم

  6. آرش :

    یک نکته خیلی مهم را فراموش کردید و آن اینکه دانشگاه ها در صورت همانگی قبلی با خودشان سرویس ترنسفر از فرودگاه به هتل یا کالج رو هم دارند. معمولا نمایندگی های ایرانی بین 200 تا 300 رینگیت از شما می گیرند تا خدمات ترنسفر از فرودگاه تا هتل را انجام دهند. تجربه من از دانشگاه تیلور خیلی جالب بود. خودشون اومند و ما رو از فرودگاه بردند و هیچ هزینه ای هم از ما نگرفتند. فقط باید باهاشون هماهنگ باشید.

  7. علی :

    ایجنت ها افراد کلاهبرداری هستند. من خودم قبل از اینکه بیام مالزی از نظر زبان هیچ مشکلی نداشتم ولی به دلال ها اعتماد کردم، کلی پول دادم وقتمم تلف شد اخر سر مجبور شد دوره زبان و پیش دانشگاهی که نیازی هم نداشتم رو بگذارنم! در غیر این صورت الان درسم تمام شده بود. لطفا اطلاع رسانی کنید که کسی به این کلاهبرداران دلال اعتماد نکنه.

  8. متاسفانه افرادی سودجو باعث از بین رفتن اعتماد و زندگی بسیار از افراد هستند که با اخذ مبالغی غیر قانونی و خلاف عرف و دادن اطلاعات غلط مسیر زندگی متقاضی و دانشجو را عوض می کنند. هیچ ایجنت و نماینده واقعی دانشگاه نباید از شخص طلب پول و پاسپورت به عناوین مختلف نماید و کلیه هزینه های نماینده زا جانب دانشگاه ساپورت می شود.